Ποιοί, πως και πότε κατέβασαν την ιταλική σημαία του Βενετοκλείου

Γ. ΧΑΡΙΤΟΣ - Ν. ΠΑΧΩΠΟΣ - ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΛΚΙΑΣ

Κείμενο: ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΠΟΓΙΑΝΟΣ

Ο ιστορικός και συγγραφέας Διόδωρος Σικελιώτης αναφωνεί ανά τους αιώνας:

«Φύλακα μεν ηγούμαι την ιστορίαν της των αξιόλογων αρετής, μάρτυρα δε της των φαύλων κακίας ευεργέτην δε του κοινού γένους των ανθρώπων...»

Η λέξη ιστορία προέρχεται από το ουσιαστικό ΙΣΤΩΡ, που σημαίνει άνθρωπος ειδικός, αρμόδιος και επαΐρων, όπως λέγει ο Σωκράτης.

Η αδιάψευστη ιστορία ομιλεί για τα κλέη των Ροδίων πατέρων μας που στα ιταλικά χρόνια της κατοχής, με λογισμό και μ΄ όνειρο, σήκωσαν την ελληνική ιδέα στα μεσούρανα για να τη βλέπουν οι απανταχού σκλάβοι της γης και να αναθαρρούν.

Εφέτος η Ρόδος εορτάζει τα 67 χρόνια ενός άκρως σημαντικού γεγονότος που ενεγράφει στις δέλτους της ελληνικής ιστορίας και στα φυλλοκάρδια των Ροδίων αγωνιστών και πατριωτών.

Ήταν το έτος 1926 και τη διοίκηση της Ρόδου και της Δωδεκανήσου την είχε ο Ιταλός διοικητής Μάριο Λάγκο. Η Ιταλία θέλουσα να εξιταλίσει τον υπέροχο λαό μας, επέβαλε πνευματικές και κοινωνικές στερήσεις στον ανυπότακτο και αδούλωτο λαό μας.

Οι καθηγητές του Βενετοκλείου ήταν οι φωστήρες και τα φωτεινά μετέωρα που κράτησαν τη Ρόδο ελληνική και αγρυπνούσα. Όλοι οι μαθητές του Βενετόκλείου, που έχτισαν οι σοφοί και άγιοι ευεργέτες Μίνως και Δημήτριος Βενετοκλής, τον Ιούλιο του 1910, ήταν μυημένοι στα ιερά και όσια του γένους και της θρησκείας μας.

Στα 1926, εξήντα εφτά χρόνια πριν από σήμερα, οι Ιταλοί εξέδωσαν ένα διάταγμα που περιόριζε τη διδασκαλία των ελληνικών στα σχολεία της Ρόδου..

Οι μαθητές του Βενετοκλείου αυτού του γεραρού ενδιαιτήματος της Ελλάδας είχαν αποφασίσει να αντιδράσουν δυναμικά. Όταν οι Ιταλοί κίνησαν τη διαδικασία να περιοριστεί η γλώσσα και η ελληνική παιδεία στο νησί μας, οι μαθητές του Βενετοκλείου αντέδρασαν με απόφαση, με λογισμό και με όνειρο. Η ιταλική σημαία στον ιστό του Βενετοκλείου, ήταν πρόκληση για δράση ελληνική και φιλελεύθερη.

Τρεις μαθητές, αριστούχοι στο ήθος, στα γράμματα και στα ελληνικά ιδεώδη, ορκίστηκαν να κατεβάσουν τη σημαία από τη μετόπη του ιστορικού αυτού σχολείου τους.

Με πρωτοβουλία των Γαβριήλ Χαρίτου, Νικήτα Παχωπού και Γιώργου Χαλκιά, συνέβη ένα πρωτάκουστο και ηρωικό γεγονός. Κατέβασαν την ιταλική σημαία με κίνδυνο της ζωής των ίδιων και των οικογενειών τους! Έσκυψε ο πρώτος των μαθητών και ο δεύτερος ανέβηκε, πάνω τους, ενώ ο Γαβριήλ Χαρίτος αναρριχήθηκε στη μετόπη του σχολείου και κατέβασε την ιταλική σημαία.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά σήκωσαν και μια ελληνική σημαία στον ιστό, που προ ολίγου κυμάτιζε η ιταλική σημαία. Αξίζει να αναφέρουμε για την ιστορία πως η γαλανόλευκη που ανυψώθηκε στο Βενετόκλειο, ήταν αυτοσχέδια. Το λευκό ύφασμα ήταν από το μαξιλάρι της μητέρας του  Γ. Χαρίτου, ενώ το γαλανό χρώμα ήταν από γλαύκες ταινίες και χρώματα, που με κίνδυνο της ζωής τους βρήκαν τα τρία αυτά Ελληνόπουλα της Ρόδου.

Ο Γ. Χαρίτος για την ανεπανάληπτη και ηρωική του πράξη εξορίστηκε στη Σύμη, όπως διώχτηκαν και οι άλλοι δύο ακραιφνείς Έλληνες συνεργάτες του στην πράξη αυτή του ωραίου και του ελληνικού.

Αυτή και μόνο είναι η αλήθεια για την υποστολή της ιταλικής σημαίας από τη μετόπη του Βενετοκλείου. Μια πράξη τριών ατρόμητων Ελλήνων μαθητών, ισάξια του Γλέζου και του Σιάντα που κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη των Αθηνών.

Ο Γαβριήλ Χαρίτος, στα μετέπειτα χρόνια δημιούργησε αντιστασιακά κλιμάκια και προσέφερε ύψιστες υπηρεσίες στο έθνος, και στο νησί μας.

Οι μελετητές και οι φιλίστορες του τόπου μας, όταν γραφεί η Μεγάλη Δωδεκανησιακή Ιστορία, θα μνημονευτούν και θα σεμνύνονται για το μεγάλο γεγονός της υποστολής της ιταλικής σημαίας από το πρόσωπο του ιερού χώρου του Βενετοκλείου...

Τιμή και αίνος, χειροκρότημα και εύγε στα τρία ευγενή Ελληνόπουλα: Γαβριήλ Χαρίτο, Γιώργο Χαλκιά και Νικήτα Παχωπό, για την ανδρεία, φιλελεύθερη και ηρωική πράξη τους.

Όλβιος όστις της ροδιακής ιστορίας έσχε μάθησιν.

Η πράξη αυτή των ορκισμένων μαθητών και ακραιφνών Ελλήνων, ήταν μία από τις μεγαλύτερες, συμβολική και επικίνδυνη. Μια πράξη που διδάσκει στους λαούς όταν λιποψυχούνε το τι σημαίνει λευτεριά και πως την αποκτούνε...

εφημερ. <<ΠΡΟΟΔΟΣ>>  9/11/1993

Πίσω στην αρχική σελίδα.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα:  Θεοφάνης Μπογιάννος Ο ΡΟΔΙΟΣ. Ο συγγραφέας είναι Δημότης Ροδίων. Εδώ και τριάντα χρόνια, γράφει και καταγράφει Τραγούδια, ΄Ηθη, Έθιμα Ιστορία και Αρχαιολογία των νησιών μας και ιδίως για τη γενέτειρα Ρόδο μας.  Έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία Δημόσιες σχέσεις και Αγγλικά στην Oxford Academy of English και στη Δημοσιογραφική Σχολή Λονδίνου. Είναι Διπλωματούχος Ξεναγός Δωδεκανήσου και έχει συγγράψει 21 βιβλία ιστορίας για τη Ρόδο, τα χωριά τη Λαογραφία και τις  ελληνικές ωραίες παραδόσεις μας . Προσέφερε 52,000 βιβλία ιστορίας στους μαθητές γονείς, Συλλόγους και επιστήμονες του νησιού και του Νομού μας. Προσφέρει ανιδιοτελώς  ξεναγήσεις ιστορικές και αρχαιολογικές εκπομπές στο ραδιόφωνο και στη τηλεόραση. Όλα δωρεάν για τον ωραίο λαό μας και τα μαγευτικά νησιά μας. Έχει τιμηθεί από από Συλλόγους και Δήμους για τη συμβολή στα Γράμματα της Ρόδου. Μελετά κι έχει καταπληκτική μνήμη. Γράφει φιλοσοφικά ρητά  για τον άνθρωπο και την ανθρωπιά, για την δημοκρατία και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει τον Πλησίον του: Σύνθημα και πιστεύω του:  << Όποιος στη ζωή του δεν αγαπά και δε χαμογελά, βγαίνει στη ζωή του γελασμένος>>.